| X Close | ||
|
| ||
آيين پايدار
در کتاب البرهان في تفسير القرآن، نوشته سيدهاشم بحراني، در تفسير آيه پنجم سوره بينه آنجا که خداوند متعال مي فرمايد: «ذلک دين القيمه» از حضرت امام محمدباقر(ع) روايت شده که فرمودند: منظور از اين آيه فاطمه(س) است در اين رابطه بايد گفت که ولايت اهل بيت(ع) لازمه قبولي همه فرائض و عبادات است و در حقيقت دين بدون ولايت محمد و آل محمد کامل و پايدار نيست و اينکه در روايت، پايداري دين به (محبت) فاطمه (و ذريه او) تفسير شده است، حاکي از همين مطلب مهم مي باشد.
فاطمه زهرا بر اساس سخنان معصومين عليهم السلام حجت و نشانه الهي بر اين ذوات مقدسه بوده است و ولايت و محبت او و فرزندانش يکسان و در راستاي ولايت الهي است و آييني که اين ولايت را همراه نداشته باشد پايدار نمي ماند. همچنان که امام صادق(ع) مي فرمايند: هنگامي که بنده اي در آخرت در برابر خداوند متعال قرار مي گيرد، نخست درباره نمازهاي واجب، زکات، روزه و ولايت ما اهل بيت مورد سوال قرار مي گيرد، پس اگر به ولايت ما اقرار نموده و بر اين عقيده از دنيا رخت بربسته باشد، نماز، زکات، روزه و حج او مورد قبول حق تعالي خواهد بود، اما چنانکه اقرار به ولايت ما نکند هيچ يک از اعمال او پذيرفته نخواهد شد.
خانه آسمانی
علامه مجلسي از انس بن مالک و بريده نقل مي کند که: رسول خدا(ص) آيه 37 سوره نور را قرائت نمودند: «في بيوت اذن الله ان ترفع و يذکر اسمه يسبح له فيها بالغدو والاصال» در اين هنگام مردي برخاست و سوال کرد: يا رسول الله، اين خانه ها کدام است؟ حضرت فرمودند: خانه هاي انبياء. ابوبکر برخاست و پرسيد: اي رسول خدا، آيا اين خانه نيز از همان خانه هاست؟ (به خانه علي و فاطمه اشاره نمود) حضرت فرمود: آري از برترين آنهاست. ابن عباس نيز در اين باره مي گويد:
در مسجد پيامبر(ص) بوديم که قاري، آيه فوق را تلاوت کرد. پرسيدم: اي رسول خدا اين خانه ها کدام خانه هاست؟ حضرت فرمودند: خانه هاي انبياء و به دست خويش به خانه فاطمه زهرا(س) اشاره فرمودند.
الف) حضرت زهرا(س) نور اهل آسمان است
در بخشي از يك حديث طولاني و زيبا، پيامبر اكرم(ص) فرمود:
ثم اظلمت المشارق و المغارب، فشكت الملائكه` اِلي الله تعالي ان يكشف عنهم تلك الظلمه`. فتكلم الله جلّ جلالُه كلمه`ً فخلق منها روحا ثُمّ تكلم بكلمه`ٍ فخلق من تلك الكلمه` نوراً، فأضاءت النور اِلي تلك الروح و اقامها مقامً العرش فزهرت المشارق و المغارب فهي فاطمه` الزهراء و لذلك سميت الزهراء لان نورها زهرت به السماوات.
سپس ظلمت و تاريكي همه جا را فرا گرفت. ملائكه به خدا شكايت كردند: <خدايا! اين تاريكي را از ما برطرف كن>. پس خداوند، كلمهاي فرمود. از آن كلمه، روحي را خلق كرد. سپس كلمهاي فرمود. از آن كلمه هم، نوري خلق كرد. آن نور، روشنايي داد (و اضافه شد) به آن روح. خداوند، او را در جايگاه عرش جا داد. پس همه جا روشن شد. آن، حضرت فاطمه زهرا(س) است. به همين دليل، <فاطمه> را <زهرا> ناميدند؛ چون به واسطهِ نور او، آسمانها روشن شد.
ب) حضرت مهدي(عج) نور اهل زمين است
مفضل بن عمر ميگويد:
از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمود: <ربّ الارض> در آيهِ )واشرقت الارض بنور ربّها2(؛ يعني امام الارض <مراد امام زمين است.> پرسيدم: <وقتي حضرت خروج كند چه ميشود؟>.
فرمود: <در آن روز، مردم، از نور خورشيد و ماه، بينياز ميشوند و به نور امام(ع) اكتفا ميكنند.
مراد از <امام> در اين روايت، يقيناً، حضرت مهدي(عج) است؛ زيرا اوّلاً: در خود روايت ميگويد: <وقتي قيام كند، چه اتفاقي ميافتد؟>. ثانياً، هيچ زماني اين گونه نبوده و فقط در زمان آن حضرت، مردم از نور خورشيد و ماه بينياز ميشوند.4
دليل اين مطلب، روايتي است كه باز خود مفضل بن عمر از امام صادق(ع) نقل ميكند كه فرمود:
اِذا قائمنا قام، اشرقت الارض بنور ربّها و استغني العباد عن ضوء الشمس و ذهبت الظلمه`....
وقتي قائم ما قيام كند، زمين، به نور پروردگارش روشن ميشود و مردم، از نور خورشيد بينياز ميشوند و ظلمت به طور كلي از بين ميرود
(وجعلنا و اياكم من الطالبين بثاره مع وليّه الإمام المهدي من آل محمّد؛)
آمدن اين آموزه در متن زيارت و در عبارتهاي پيرامون اين زيارت در روز عاشورا هنگامي كه مؤمنان همديگر را تسليت ميدهند، چه مفهوم و معنايي دارد؟
و نيز نشر و ترويج و تحكيم اين آموزه در رفتار روزانة مؤمنان چه پيامي براي ما دارد؟
در سه عبارت وارد شده در اين زيارت چنين ميخوانيم:
(فأسأل الله الذين أكرم مقامك وأكرمني بك أن يرزقني طلب ثارك مع امام منصور من أهلبيت محمد؛)
حالا كه اين مصيبت بسيار بزرگ بر من وارد شده است و تمام مسلمين و بر اهل آسمان و زمين سنگيني كرده است از خدا ميخواهم به خاطر جايگاه بسيار بلندي كه نزد او داري و به سبب تو به من كرامت داده است، خونخواهي خون تو را به من روزي دهد، آنهم با رهبري پيروز و منصور و ياري شده از اهلبيت محمد(صلی الله علیه وآله وسلم)
ادامه ی مطلب ...
از دعا های مشهور که خواندن آن در زمان غیبت حضرت مهدی (علیه السلام) فراوان مورد سفارش قرار گرفته دعای عهد است.این دعای شریف مشتمل بر درود خاص از طرف خواننده دعا ونیز از سوی تمامی مردان وزنان مومن در غرب وشرق،جهان وخشکی ودریا ، واز پدر ومادر وفرزند به پیشگاه حضرت ولی عصر ارواحناه فدا است.پس عهد وپیمان وبیعت با آن حضرت را تجدید می کند و پایداری بر این پیمان را تا روز قیامت اظهار می دارد.آنگاه از خداوند درخواست می کند که اگر مرگ من فرا برسد ، در حالی که امام زمان ظهور نکرده باشد؛پس از ظهور او مرا از قبرم برآور وبه یاری آن حضرت سعادتمند کن.بعد از این درخواست دیدار امام علیه السلام با عبارت ظریفی بیان شده ودعا برای تعجیل ظهور و فرج و برپایی حکومت حقه وسامان یافتن جهان وزنده شدن حقایق دین واهل ایمان پایان بخش این دعای شریف است.مهم ترین آثار مداومت براین دعا سه چیز است:ثواب کسانی را خواهد داشت که در زمان ظهور که در خدمت امام زمان علیه السلام می باشند؛تجدید عهد مایه ثبات وکمال محبت و اخلاص ایمان شخص می شود؛مایه توجه خاص و نظر رحمت کامل آن حضرت نسبت به بنده می شود.
اوست (حضرت مهدی ارواحنا فداه) که خداوندکه یادش بزرگ باد با دستان او مشرق ها و مغرب های زمین را می گشاید.
اوست کسی که از شیعه واولیائش غایب می شود، بطوری که ثابت قدم نمی ماند بر عقیده به امامت او ، مگر کسی که خداوند قلب اورا برای امتحان نموده باشد.
جابر جعفی می گوید: جابربن عبدالله انصاری به پیغمبر (صلی الله علیه و آله ) عرض کرد:یا رسول الله(صلی الله علیه و آله)
آیا شیعیان در زمان غیبت ، از او بهره مند می شوند؟
پیغمبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در جواب فرمودند:آری به خدایی که مرا به رسالت مبعوث نموده، آنان به وسیله او
بهره مند می شوند در زمان غیبت او، و به وسیله نور ولایت او روشنا یی می یابند، همانگونه که مردم از خورشید بهره مند می شوند، گرچه ابر او را پوشانده باشد.ای جابر ، این از سر مکنون الهی وعلم مخزون اوست، پس آن را مخفی دار مگر از اهلش.
اینگونه افراد ، سرآمد یاوران امام زمان ارواحناه فداه می باشد وپیشتازان به سوی مقام ولایت آن حضرت می باشند.
خداوند در قرآن کریم می فرماید:در خیرات از یکدیگر سبقت بگیرید.هر جا که باشید خداوند همه شما را می آورد.
این آیه درباره ی سیصد و سیزده تن از بزرگان اصحاب امام عصر ارواحنا فداه است که در عصر ظهور ، خداوند بزرگ آنان را در کنار خانه ی خود به گرد وجود مقام ولایت کلیه جمع می کند ، تا به یاری آن حضرت بشتابند و به زندگی سیه دلان روزگار خاتمه بخشند.گاهی سئوالی مهم به ذهن بعضی از افراد می آید ، که آیا مقصود از سبقت گرفتن آنان در خیرات چیست؟وسیصد وسیزده تن از یاوران پیشتاز حضرت مهدی ارواحنا فداه ، با دارا بودن چه خصلتی بر دیگران سبقت می گیرند و به مقام بزرگ نائل می شوند؟!با هم به مکتب وحی روی می آوریم وپاسخ آن را این گونه می یابیم:
حضرت امام باقر (علیه السلام) در تفسیر آیه ای که ذکر کردیم ، اینگونه می فرمایند:مقصود از خیرات ، که در آیه ذکر شده ، ولایتی است که از آن ما اهل بیت است.
انتظار ، به معنای واقعی وکامل آن ، حالتی است دشوار ، که گویی هاله ای از اسرار ، آن را احاطه کرده است واندک مردمانی وارسته ، به کمال آن را یافته اند و واز بافته های دشمن سر تافته اند.زیرا انتظار در مرحله ی عالی ونهایی آن که در اصحاب خاص امام زمان(علیه السلام) وجود داردبه معنای آمادگی وکمک با استفاده از قدرت های غیر عادی برای پیاده کردن نظام آسمانی خدمتگزاری در حکومت ملکوتی حضرت بقیه الله ارواحنا فداه است.انتظار ، در هر مرحله ای که تحقق پذیرد ، یک نوع استمداد باطنی از عالم غیب وراه تقرب به خداوند است واگر تداوم یافته تکامل یابد ، با مرور زمان تیرگیهای که در اعماق انسان وجود دارد ودر نفس وضمیر نا خود آگاه او قرار گرفته است ، نابود می کند ودریچه هایی از نور و روشنایی را در باطن انسان روشن می سازد واز این طریق راه تکامل را به سوی او میگشاید.
ادامه ی مطلب ...
امام محمد باقر(علیه السلام) می فرمایند:حارث اعور به امام حسین(علیه اسلام) عرض کرد:ای زاده رسول خدا!فدایت شوم،مرا از معنای آیه شریفه «والشّمسِ وضحیها» (سوگند به خورشید وگسترش نور آن) مطلع ساز.حضرت فرمودند:مراد از خورشید،رسول الله(صلی الله علیه واله)می باشد.
پرسید:فدایت شوم!منظور از آیه شریفه «والقمر اذا تلیها»(سوگند به ماه چون پس از آن آید.) چیست؟فرمودند : منظور از ماه،امیرالمومنین علی (علیه اسلام)است که پس از پیامبر(صلی الله علیه واله)می باشد.
گفت:مقصود از آیه شریفه«والنهار اذا جلیها»(وسوگند به روز وچون آن را روشن سازد)چیست؟
فرمودند:مقصود از روز،قائم آل محمد(صلی الله علیه واله)است که زمین را پر از قسط وعدل کند.
گذشته بشریت به جهت نداشتن عبودیت کامل وهمه جانبه افراد،روزشان همانند شب است اما در دولت امام مهدی (عج) آنچنان زندگی بشریت در همه مراحل شکوفا می گردد که به حقیقت آن ایام،را روز روشن باید نامید چرا که از سیاهی ها وتباهی ها اثری نیست.
اما بعد! درود بر تو اي دوست پراخلاص در دين خدا!
اي آنكه در عشق و ايمان به خاندان وحي و رسالت به اوج آگاهي و يقين پر كشيده اي!
ما در نامه خويش به سوي تو, آفريدگار بي همتايي را كه جز او خدايي نيست, سپاس گفته و از بارگاه او بر سرور و سالار و پيام آورمان محمد(ص) و خاندان گرانقدر و پاك او درود و رحمت جاودانه مي طلبيم.
و به تو كه خداوند براي ياري حق توفيقت ارزاني داشته, پاداشت را بخاطر سخنان جاودانه اي كه با صداقت از جانب ما مي گويي, كامل و افزون سازد! اعلام مي داريم كه به ما (از جانب آفريدگار هستي) اجازه داده شده است كه تو را به افتخار دريافت نامه و پيام كتبي مفتخر ساخته و تورا مسئول سازيم كه آنچه را به تو مي نگاريم, همه را به دوستان راستين ما كه در قلمرو پيام رسانيت هستند, برساني.
به آن دوستان و شيفتگاني كه خداوندبه بركت فرمانبرداري از حق, گراميشان بدارد و در پرتو حراست و عنايت خود به آنان, كارهايشان را كفايت و مشكلاتشان را مرتفع سازد.
از اين رو به آنچه يادآوري كرديم, آگاه باش كه خداوند با ياريش تو را در برابر دشمنانش كه از مرزهاي دين او بيرون رفته اند, تأييد فرمايد و نيز در كار بزرگ رسانيدن آنچه كه به خواست خداوند بر تو يادآوري و ترسيم خواهيم نمود به كساني كه بدانها اطمينان و اعتماد داري, عمل نما!
گرچه, ما اينك آنچه خداوند( بر اساس حكمت خويش ) براي ما و پيروان باايمانمان , صلاح انديشيده است, تا هنگامي كه حكومت دنيا در دست فاسقان واستبدادگران است, در مكاني دور از قلمرو بيدادگران سكونت گزيده ايم, اما بر اوضاع و اخبار شما و جامعه شما به خوبي آگاهيم. چيزي از رخدادهاي زندگي شما بر ما پوشيده نمي ماند و شرايط غمبار و دردناكي كه شما بدان گرفتار آمده ايد, آنگونه كه هست براي ما شناخته شده است؛ از آن زماني كه بسياري از شما به راه و رسم ناپسندي كه پيشينيان شايسته كردارتان از آن دوري مي گزيدند, روي آورده و پيمان فطرت را, به گونه اي پشت سر انداختيد كه گويي هرگز بدان آگاه نيستيد ...
وآنگاه (به كيفر گناهان) به اين شرايط غمبار و خفت انگيز گرفتار گشتيد. ما از سرپرستي و رسيدگي به امور شما كوتاهي نورزيده و ياد شما را از صفحه خاطر خويش نزدوده ايم؛ كه اگر جز اين بود ، موج سختيها بر شما فرود مي آمد و دشمنان بدخواه و كينه توز ، شما را ريشه كن مي ساختند.
آنان که انتظار را ،جهت مبارزه با جباران وخونخواران،در زیر پرچم بزرگ پرچمدار عدالت می دانند .
آنان که انتظار را جز تواضع در برابر حق وخروش در برابر باطل، نمی دانند.
منتظرانی که انتظار را جز تسلیم در مقابل عدل وخروش در مقابل بیداد،نمی دانند.
آنان که انتظار را جز فریاد جاودانه ی محمد(صلی الله علیه واله وسلم)بر علیه مشرکان چپاولگر وشمشیر همواره افراشته علی(علیه السلام) بر فرق منافقان غارتگر وخون همیشه جوشان حماسه آفرین حسین(علیه السلام)در بستر تاریخ تفسیر نمی کنند.
عصر یک جمعه دلگیر/دلم گفت بگویم/بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟/چرا آب به گلدان نرسیده است؟/چرا لحظه باران نرسیده است؟/وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است/به ایمان نرسیده است/وغم عشق به پایان نرسیده است؟/بگو حافظ دل خسته زشیراز بیاید/بنویسد هنوزم که هنوز است/چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است؟/چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟...عصر این جمعه ی دلگیر/وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس/ تو کجایی گل نرگس؟...به خدا آه نفس های غریب تو کهآغشته به حزنی است/زجنس غم وماتم/زده آتش به دل عالم وآدم/در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای ای عشق مجسم/که جای نم شبنم/بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت/نکند باز شده ماه محرم/که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت/به فدای نخ آن شال سیاهت/به فدای رخت ای ماه!بیا/صاحب این بیرق واین پرچم و/این مجلس واین روضه واین بزم تویی/آجرک الله!عزیز دو جهان/
یوسف در چاه/دلم سوخته از آه نفسهای غریبت.
یک ملت از حسینبنعلى علیهالسّلام باید درس بگیرد. یعنى از دشمن نترسد؛ به خود متّکى باشد؛ به خداى خود توکّل کند؛ بداند که اگر دشمن با شوکت است، این شوکت، ناپایدار است. بداند اگر جبهه دشمن، به ظاهر گسترده و قوى است، اما توان واقعىاش کم است.
حسینبنعلى علیهالسّلام، در بیانات خود فهماند که براى دنیاى اسلام در چنین شرایطى، مبارزه با اصل قدرت طاغوتى و اقدام براى نجات انسانها از سلطه شیطانى و اهریمنى این قدرت، واجبترین کارهاست.
ماجراى امام حسین جداى از یک درس، یک عبرت است. درس آن است که به ما مىگوید: این بزرگوار، آنطور عمل کرد. ما هم باید آنگونه عمل کنیم. امام حسین درس بزرگى به همه بشریت داده که خیلى با عظمت و در جاى خود محفوظ است
